KLAAR

VOOR DE TOEKOMST

ZAT

5 SEPT

Colloquium

ZON

6 SEPT

IJzerbedevaart 2020

VLAGGEN
VOOR VREDE

WEDSTRIJD

CONTACTEER ONS

AAN DE IJZER VZW

IJZERDIJK 49

8600 DIKSMUIDE

www.museumaandeijzer.be

info@aandeijzer.be

Tel: 051 50 02 86

VERHALEN

Haeyaert Philippe - Al sinds 1987 deelnemer....zowel op de staan- als op de gereserveerde plaats. Een hele evolutie meegemaakt en tot in 2013 trouw op post als deelnemer. Eveneens getuige van hoe een bedevaart kon ontaarden in geweld en dan vooral de onmacht en het trauma hierdoor veroorzaakt bij oudere - en trouwe deelnemers. Een getuigenis om nooit meer te vergeten. Hoe dan ook de Ijzerbedevaart is geëvolueerd naar een eigentijds concept ...hetgeen niet bij iedereen wordt geapprecieerd. Toch is en blijft de getuigenis van een IJzerbedevaart niet zonder betekenis. Hoe dan ook vooruitblikken naar de toekomst is en blijft de uitdaging zo ook in het verhaal van iedere IJzerbedevaart.

VERHALEN

Miguel Stas - 16 jaar was ik. 1979. Mijn eerste ijzerbedevaart, niet vanzelfsprekend als je uit een familie zonder Vlaams-Nationale traditie stamt. Maar dank zij een bus in Aalst, ik denk via de VU, kwam ik de eerste keer in mijn leven in Diksmuide. Het zou niet de laatste keer zijn. Een opgewarmde, unieke sfeer in de bus. Meer dan op weg naar een bedevaart, voor velen in de bus hét hoogtepunt van het jaar. Een bus overtuigd op een dag zelfbestuur of onafhankelijkheid mee te maken... Het maakte een ontzettende indruk. Al die mensen, met het één of andere Vlaams insigne, sjaaltje, vlag,... Een mooi spektakel waar Aalstenaars aan meewerkten. Het gaf een speciale band. Een traditie was geboren. Tot op vandaag, buiten mijn jaren in Amsterdam. Viel zelden goed met het werk. Ik zag de IJzerbedevaart evolueren. Langs de ene kant intenser worden, langs de andere kant extremer. Vanuit de Vredesfietseling gingen met goede warm-menselijke bedoelingen naar Diksmuide. Slapen in tenten op de weide, s nachts wacht houden bij de toren, ook feesten, vrienden maken,... als het gras zou kunnen spreken! Helaas kwamen er ook anderen. Geweld op een bedevaartsweide hoorde niet. Nog altijd niet. Een bedevaart waarop ik mee bloemen droeg tijdens de bloemenhulde. Het blijft voor altijd op mijn netvlies gebrand. Mijn Vlaams-zijn heb ik niet afgeworpen, maar meer dan ooit op mijn qui-vive voor een stroming waar je ziek van wordt. Zeker als oud-voorzitter van de roze leeuwen in de jaren '90. Als ze tegen mij over een Forza Flandria beginnen, komen de beelden en de woorden terug. Ik weet waarom ik nog steeds een open Vlaanderen zonder haat voorsta. Maar mijn geloof in Vlaanderen heb ik er niet door verloren. Tot op vandaag. Hoe moeilijk het nu is voor jongere generaties om het verhaal van WOI en de IJzer-gedachte door te geven. Daarom zal ik op 6 september aanwezig zijn op 100 jaar IJzerbedevaarten aan de IJzer: vandaag op de eerste plaats voor het NOOIT MEER OORLOG. Maar zeker voor de IJzer-idealen Vrede, Vrijheid en Verdraagzaamheid. Of: Nooit Meer Oorlog, Zelfbestuur en Godsvrede, zoals de frontsoldaten hun idealen na de zinloze Eerste Wereldoorlog verwoordden.

Etienne Keymolen - Als lid van de jeugdbeweging VBV (Verbond van Blauwvoetvendels) , onderdeel van de Blauwvoetfederatie legde ik op de avond voor de ijzerbedevaart op de crypte van de ijzertoren mijn belofte af " ik beloof mezelf uit te bouwen om mijn volk te dienen" . Dit is voor een jongeling een mythisch moment, dat veel betekenis geeft aan de richting, die je in het leven inslaat. De bedevaart, de dag daarop kreeg dan een bijzondere betekenis voor mij.

Haeyaert Philippe - Al sinds 1987 deelnemer....zowel op de staan- als op de gereserveerde plaats. Een hele evolutie meegemaakt en tot in 2013 trouw op post als deelnemer. Eveneens getuige van hoe een bedevaart kon ontaarden in geweld en dan vooral de onmacht en het trauma hierdoor veroorzaakt bij oudere - en trouwe deelnemers. Een getuigenis om nooit meer te vergeten. Hoe dan ook de Ijzerbedevaart is geëvolueerd naar een eigentijds concept ...hetgeen niet bij iedereen wordt geapprecieerd. Toch is en blijft de getuigenis van een IJzerbedevaart niet zonder betekenis. Hoe dan ook vooruitblikken naar de toekomst is en blijft de uitdaging zo ook in het verhaal van iedere IJzerbedevaart.

Karel Uyttersprot - Onze Jaarlijkse Hoogdag. Wij waren met een gezin van 9, moeder, vader, en zeven kinderen, zes meisjes en ik. De IJzerbedevaarten waren steeds een hoogdag voor gans het gezin. Moeder en vader behoren alleszins tot de eersten die op de eerste na-oorlogse bedevaarten aanwezig waren. Zij hadden het niet breed, maar maandelijks werd een som opzij gelegd als steun voor de wederopbouw van de Toren. Van ons gezin prijkt een naamtegel in de kop van de toren en op andere steun panelen. Reeds van kleins af aan mochten wij meegaan naar de IJzerbedevaart en Zangfeest. Wij leefden hier telkens naartoe. 's Morgens zeer vroeg opstaan, onze beste kleren aantrekken en om 7u vertrekken, want er was nog geen E17 of E40. Onderweg werden de vele honderden fietser op weg naar de bedevaart begroet met getoeter. Een karavaan vanaf Tielt. Ons gezin groeide, en de aanwezigheid op de bedevaart groeide evenredig. Wanneer we met zijn allen niet meer in de wagen konden, mochten de oudsten meerijden met de bus van het Davidsfonds die vanuit Denderbelle (nu Lebbeke) ingelegd werd. Later zouden we zelf de organisatie van de busreizen organiseren. De bedevaarten zelf waren een jaarlijks feest: met de Hoogmis, samenzang, dans, bloemenhulde, choreografie, de toespraken die voor ons veel te lang duurden. Op het einde, zo rond drie uur, was er de traditionele pic-nic en de zoektocht in de grote massa naar vrienden en kennissen op de weide, in de straten of de overvolle herbergen. Eens wat ouder, trokken we soms vanaf vrijdag, met een groepje van zo'n 12 dorpsgenoten met de fiets naar Diksmuide. Onderweg sliepen wij bij een bereidwillige boer in de schuur. Maar in Diksmuide hadden wij een vaste stek bij Joost en Dina Tryhou. Joost was een oude kotgenoot aan de Universiteit Gent. Hij was advocaat en schepen in Diksmuide. In de tuin van zijn ruime herenwoning werden de tenten opgezet en op zondagmorgen stond Joost steevast klaar met een ontbijt van koffie en koffiekoeken. Joost zou later met zijn gezin uitwijken naar Zuid-Afrika. Ik ben de tel kwijt maar in totaal denk  ik zo'n 45 bedevaarten te hebben meegemaakt. De hoogtepunten, incidenten en afkalving. Nu nog ben ik een regelmatig bezoeker van de Bedevaart en de Toren. Indien wij bezoek krijgen staat de Toren doorgaans op het programma. Wij komen met de wagen, maar ook regelmatig met de fiets. Op die gelegenheden ben ik graag onofficiële gids en maak vrienden en kennissen graag deelgenoot aan onze geschiedenis van WO I. Later kon ik ook gastheer zijn bij een tussenstop van de "Vredesfietseling" in onze gemeente te Wieze (Lebbeke) en reden ook onze dochters Katelijne en Goedele mee. Zij waren ook, samen met andere familieleden, regelmatig betrokken bij de bloemenhulde. Een aantal keren had ik ook het genoegen gastspreker te mogen zijn op Bedevaarten, in naam van VOS. Nu kan ik vooral genieten van de bezoeken aan de Toren in familieverband met de (6) kleinkinderen. Maar ook als ze in schoolverband naar Diksmuide komen, ben ik graag hun gelegenheidsgids. 

© 2020 MUSEUM AAN DE IJZER -  WEBSITE & EVENTCONCEPT TWICE ENTERTAINMENT 

  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon
  • White Instagram Icon