IJZERBEDEVAARTVERHALEN

DEEL HIER JE VERHAAL
Upload hier je videoverhaal
(Max 15MB)
Upload hier je audioverhaal
(Max 15MB)
Upload hier je verhaal in beeld
(Max 15MB)

VERHALEN

Haeyaert Philippe - Al sinds 1987 deelnemer....zowel op de staan- als op de gereserveerde plaats. Een hele evolutie meegemaakt en tot in 2013 trouw op post als deelnemer. Eveneens getuige van hoe een bedevaart kon ontaarden in geweld en dan vooral de onmacht en het trauma hierdoor veroorzaakt bij oudere - en trouwe deelnemers. Een getuigenis om nooit meer te vergeten. Hoe dan ook de Ijzerbedevaart is geëvolueerd naar een eigentijds concept ...hetgeen niet bij iedereen wordt geapprecieerd. Toch is en blijft de getuigenis van een IJzerbedevaart niet zonder betekenis. Hoe dan ook vooruitblikken naar de toekomst is en blijft de uitdaging zo ook in het verhaal van iedere IJzerbedevaart.

VERHALEN

Haeyaert Philippe - Al sinds 1987 deelnemer....zowel op de staan- als op de gereserveerde plaats. Een hele evolutie meegemaakt en tot in 2013 trouw op post als deelnemer. Eveneens getuige van hoe een bedevaart kon ontaarden in geweld en dan vooral de onmacht en het trauma hierdoor veroorzaakt bij oudere - en trouwe deelnemers. Een getuigenis om nooit meer te vergeten. Hoe dan ook de Ijzerbedevaart is geëvolueerd naar een eigentijds concept ...hetgeen niet bij iedereen wordt geapprecieerd. Toch is en blijft de getuigenis van een IJzerbedevaart niet zonder betekenis. Hoe dan ook vooruitblikken naar de toekomst is en blijft de uitdaging zo ook in het verhaal van iedere IJzerbedevaart.

Karel Uyttersprot - Onze Jaarlijkse Hoogdag. Wij waren met een gezin van 9, moeder, vader, en zeven kinderen, zes meisjes en ik. De IJzerbedevaarten waren steeds een hoogdag voor gans het gezin. Moeder en vader behoren alleszins tot de eersten die op de eerste na-oorlogse bedevaarten aanwezig waren. Zij hadden het niet breed, maar maandelijks werd een som opzij gelegd als steun voor de wederopbouw van de Toren. Van ons gezin prijkt een naamtegel in de kop van de toren en op andere steun panelen. Reeds van kleins af aan mochten wij meegaan naar de IJzerbedevaart en Zangfeest. Wij leefden hier telkens naartoe. 's Morgens zeer vroeg opstaan, onze beste kleren aantrekken en om 7u vertrekken, want er was nog geen E17 of E40. Onderweg werden de vele honderden fietser op weg naar de bedevaart begroet met getoeter. Een karavaan vanaf Tielt. Ons gezin groeide, en de aanwezigheid op de bedevaart groeide evenredig. Wanneer we met zijn allen niet meer in de wagen konden, mochten de oudsten meerijden met de bus van het Davidsfonds die vanuit Denderbelle (nu Lebbeke) ingelegd werd. Later zouden we zelf de organisatie van de busreizen organiseren. De bedevaarten zelf waren een jaarlijks feest: met de Hoogmis, samenzang, dans, bloemenhulde, choreografie, de toespraken die voor ons veel te lang duurden. Op het einde, zo rond drie uur, was er de traditionele pic-nic en de zoektocht in de grote massa naar vrienden en kennissen op de weide, in de straten of de overvolle herbergen. Eens wat ouder, trokken we soms vanaf vrijdag, met een groepje van zo'n 12 dorpsgenoten met de fiets naar Diksmuide. Onderweg sliepen wij bij een bereidwillige boer in de schuur. Maar in Diksmuide hadden wij een vaste stek bij Joost en Dina Tryhou. Joost was een oude kotgenoot aan de Universiteit Gent. Hij was advocaat en schepen in Diksmuide. In de tuin van zijn ruime herenwoning werden de tenten opgezet en op zondagmorgen stond Joost steevast klaar met een ontbijt van koffie en koffiekoeken. Joost zou later met zijn gezin uitwijken naar Zuid-Afrika. Ik ben de tel kwijt maar in totaal denk  ik zo'n 45 bedevaarten te hebben meegemaakt. De hoogtepunten, incidenten en afkalving. Nu nog ben ik een regelmatig bezoeker van de Bedevaart en de Toren. Indien wij bezoek krijgen staat de Toren doorgaans op het programma. Wij komen met de wagen, maar ook regelmatig met de fiets. Op die gelegenheden ben ik graag onofficiële gids en maak vrienden en kennissen graag deelgenoot aan onze geschiedenis van WO I. Later kon ik ook gastheer zijn bij een tussenstop van de "Vredesfietseling" in onze gemeente te Wieze (Lebbeke) en reden ook onze dochters Katelijne en Goedele mee. Zij waren ook, samen met andere familieleden, regelmatig betrokken bij de bloemenhulde. Een aantal keren had ik ook het genoegen gastspreker te mogen zijn op Bedevaarten, in naam van VOS. Nu kan ik vooral genieten van de bezoeken aan de Toren in familieverband met de (6) kleinkinderen. Maar ook als ze in schoolverband naar Diksmuide komen, ben ik graag hun gelegenheidsgids. 

© 2020 MUSEUM AAN DE IJZER -  WEBSITE & EVENTCONCEPT TWICE ENTERTAINMENT 

  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon
  • White Instagram Icon